Vier Lieder op. 2 – Ruhe im Tale, Ruhe auf Bergen

Antonín Dvořák (1841-1904)
Text: Gustav Pfleger-Moravský (1833-1875)

Na horách ticho a v údolí ticho,
Přiroda dříma sladký sen
A vzduchem táhne to jemné váni,
Ke kmenu v lese šepce kmen.
A lesy šumí v modravou dáli,
Když dechne vání na lupen,
Šumí a šumí dále a dále,
S šuměním táhne tak mnohý sen!

Ruhe im Tale, Ruhe auf Bergen,
Und die Natur im süßen Traum,
Die Winde schweben hoch in den Lüften,
Dort zu dem Baume spricht der Baum.
Ferne im Zauber rauschen die Wälder,
Wenn durch das Land der Zephir zieht,
Weiter die Flur im Rausche sich wiegt!
So lang das Abendrot heimlich glüht,
So mancher Traum aus ihm erblüht.

February 17th, 2005   |  Permalink  |  Filed under: Dvořák, Antonín

Vier Lieder op. 2 – Mein Herz ist traurig gramerfüllt

Antonín Dvořák (1841-1904)
Text: Gustav Pfleger-Moravský (1833-1875)

Mě srdce často v bolesti
Se teskně zadumá,
Ó, že ta láska bolesti
A tolik trnu má.
Ta láska přejde jako sen,
tak krásná, spanilá
A za kratinko upne jen
Se na ní mohyla.
A na mohylu kámen dán,
Nad nímž tam lípa dlí
A na kameni nápis psán:
Zde srdce puklé spí!

Mein Herz ist traurig gramerfüllt,
Die Brust beengt so matt:
O dass die Liebe so viel der Schmerzen
Im Gefolge hat.
Die Lieb’ so schön, so wunderbar,
Sie schwindet wie der Wind
Und ehe man es wird gewahr,
In’s Grab sie sinkt.
Und auf dem Grabe ruht ein Stein,
Den schützt ein Lindenbaum,
Da schrieb eine Hand mit Schmerz:
Hier schläft ein totes Herz!

February 17th, 2005   |  Permalink  |  Filed under: Dvořák, Antonín

Vier Lieder op. 2 – Es war der allerschönste Traum

Antonín Dvořák (1841-1904)
Text: Gustav Pfleger-Moravský (1833-1875)

O byl to krásný, zlatý sen,
Jejž spolu jsme tam snili!
Ach, škoda, že tak krátký jen,
Byl sen ten přespanilý.
Tak sladká touha v bytosti
Se celé uhostila
A při loučení žalosti
Se slza dostavila.
A často chodím na horu
A za tebou se dívám,
Však po dalekém obzoru
Jen žal svuj rozesívám!

Es war der allerschönste Traum,
Den wir vereint gefunden!
Ach ach schade, dass so kurz er war
Und so schnell dahin geschwunden.
Liebliches Sehnen füllt die Brust
Im Wonnegefühl so leicht
Beim Abschied jedoch dahin die Lust
Und das Auge so feucht.
Ich gehe oft den Berg hinauf,
Mein Aug’ will dich erspähen,
Doch trostlos ist der Horizont,
Ich klag’ nur Schmerz den fernen Höhen!

February 17th, 2005   |  Permalink  |  Filed under: Dvořák, Antonín

Vier Lieder op. 2 – Ihr Lieder sollt ertönen durch’s Tal in stiller Nacht

Antonín Dvořák (1841-1904)
Text: Gustav Pfleger-Moravský (1833-1875)

Vy roucí písně pějte
Tou nocí v mživou dál,
Všem pozdravení dejte,
Jež tiží tichý žal.
Tam spějte přes padoly,
Kde moje milka dlí
A rcete co mne bolí
A proč letíte k ní
A zapláče-li s vámi,
Povězte mi to zas,
Jinak aí dolinami
Zavane vítr vás.

Ihr Lieder sollt ertönen durch’s Tal in stiller Nacht,
Bringt Grüße allen Jenen, die aus dem Traum erwacht!
Eilt hin zu jenen Waldeshöhen, wo meine Liebste weilt,
Erzählet ihr mein Sehnen, warum ihr so geeilt!
Wird teilnehmend sie horchen, kommt zu mir noch einmal,
Sonst tragen soll euch der Wind nicht mehr zu mir in’s Tal!

February 17th, 2005   |  Permalink  |  Filed under: Dvořák, Antonín

Thomas Hampson
generic cat